รักวุ่นวายกับผู้ชายที่ไม่ใช่แฟน

            มีจดหมายถึงฉันรึเปล่าน๊า...? ...ไม่มี

            ที่เจอส่วนใหญ่จะเป็น "ใบแจ้งหนี้" และ "ใบเสร็จ"  แต่ทุกครั้งที่กลับถึงห้อง ฉันก็ยังคงทำเหมือนเดิมคือ..ไปที่ตู้จดหมาย

            จำไม่ได้ละว่าครั้งสุดท้ายที่ได้จดหมายหนะเมื่อไหร่ ซ้ำร้ายเขียนจดหมายครั้งล่าสุดก็นานมาก  ไม่รู้ว่าเดี๋ยวนี้คนส่วนใหญ่ยังรู้จักตู้ไปรษณีย์กันอยู่รึเปล่า?  ตู้สีแดง ๆ ที่อยู่ตามริมถนน ฉันเคยคิดด้วยซ้ำว่าเค้าเลิกให้บริการไปแล้ว ส่วนตู้รับจดหมายที่บ้านคงต้องเปลี่ยนชื่อเป็น "ตู้แจ้งหนี้"

            ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นคนชอบเขียน  แต่ก็ไม่ค่อยได้เขียนจดหมายเท่าไหร่ ..ไม่รู้จะเขียนถึงใคร..โคตรเศร้า..เคยเพียรเขียนจดหมายหาเพื่อนอยู่ช่วงหนึ่ง  แต่ก็พบว่าการใช้ Email และสื่อที่ทันสมัยอื่น ๆ มันไวกว่า  ทั้งตอนส่งไปและตอนได้รับ     รู้ตัวอีกทีเลยรู้สึกว่าเราไม่ค่อยรู้จัก "ความคิดถึง"แล้ว    เทคโนโลยีมันทำให้ "ค่าของความคิดถึง" ลดลง    การรู้จักอดทนและรอคอยก็พลอยจะลดน้อยลงไปด้วย

            อาทิตย์ที่แล้วที่ออฟฟิศมีซองจดหมายวางอยู่บนโต๊ะฉัน จ่าหน้าว่า "ที่ทำงานพ่อ โต๊ะน้าหวาน"  มีจดหมายถึงฉันจากเพื่อนต่างวัย  ลูกสาวของพี่ในฝ่ายที่สนิทกัน..ถึงแม้ฉันจะอยากได้จดหมายจากชายหนุ่มมากกว่า  แต่ว่าความรู้สึกถึงความตั้งใจของคนที่เขียนมาให้กับความคิดถึงที่ส่งผ่านตัวอักษรออกมาตอนเปิดอ่านคงมีไม่ต่างกัน  ..  ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกนี้มานานมาก

            หลังจากนั้นไม่นาน ที่ตู้จดหมายก็มี P.C. อยู่ข้างใน  เห็นแว่บแรกก็ดีใจ..ไม่ใช่ใบแจ้งหนี้  ดีใจที่มีคนคิดถึงและส่งมาให้  ไม่ว่าเค้าจะส่งมาให้ด้วยเหตุผลอะไรจะคิดถึงฉันหรือไม่  ที่แน่ ๆ ค่าของความคิดถึงของเค้าคงไม่เท่ากับตอนที่ฉันคิดถึงเค้าหรอก แล้วฉันเองก็อยากส่งความคิดถึงนั้นไปให้  ..แต่ฉันก็ไม่ได้ทำ  เพราะกลัวผลจากการกระทำที่จะตามมา

            เคยถกเถียงกับเพื่อนคนหนึ่งเรื่องความรัก เพื่อนคนนั้นบอกว่าเราจะรู้ได้ว่าเรารักใครก็ต่อเมื่อเวลาที่เรารู้สึกตัวเมื่อไหร่เค้าคนนั้นเป็นคนที่เราคิดถึงเสมอ..

            "ความคิดถึงทำให้เราตระหนักถึงความรักได้"  เพื่อนคนนั้นบอก

            แล้วถ้ามีแค่อย่างเดียวหละ..คิดถึงโดยไม่ต้องรักได้ไม๊? บางทีคนที่ส่ง P.C. มาให้ฉันเค้าอาจจะคิดอย่างนั้น

            ไม่มีคำตอบจากเพื่อน  ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน..แต่ที่ฉันรู้แน่ ๆ ก็คือ  ความรู้สึกทั้งสองอันทำให้ฉันดีใจและทำร้ายจิตใจฉันได้ในครั้งเดียว