<<<

Topic : ประโยชน์ของ Hi5

       Pong Ratta :        หลายๆ ครั้งเรามักจะเห็นประโยชน์ของมันในแง่บันเทิงและกระเดียดไปในทางไร้สาระ  เพราะความเห็นต่าง ๆ ที่เข้ามาโพสท์มันก็แค่เข้ามาและผ่านไป  ประเภทขอเขียนอะไรซะหน่อยสองสามคำ หรือทักมาก็ตอบไปก็แค่นั้น  คนเขียนไม่ได้หวังอะไรพอๆ กับคนตอบ  เพราะความที่ว่ามันก็เหมือนกับสื่ออินเตอร์เนตอื่น ๆ ที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยง "ความผิวเผิน" ไปได้

แต่จากการสังเกตของฉัน  การสร้างกรุ๊ปในหมู่คนเฉพาะกิจ กลับเป็นประโยชน์ได้อย่างไม่น่าเชื่อ  นอกจากจะไร้สาระอย่างไม่น่าเชื่อแล้ว พวกเรากลับใช้มันระบายความในใจที่อาจพูดออกมาได้ยาก  การเขียนมีเสน่ห์และข้อได้เปรียบอยู่อย่างหนึ่ง คือ ขณะที่มันต้องใช้เวลามาก เราก็มีเวลาที่จะแก้ไข พิจารณา และค้นหาคำให้เหมาะสมกับสถานการณ์ได้  ที่สำคัญกว่านั้น เราสามารถอธิบายมันออกมาได้โดยไม่เคอะเขิน  ขวยอายได้น้อยกว่าการพูดออกจากปาก

นอกจากจะเห็นรายการ "นัดไปแดก" ว่าล่มอยู่บ่อยๆ แล้ว  เราก็พอได้รู้ว่าคนที่เป็นเพื่อนกิน แท้จริงก็ให้คำแนะนำยามเราต้องการความคิดเห็นได้เก่งพอกัน  ในกรณีของบางกระทู้แม้ไม่ได้เล่ารายละเอียด หรือไม่ต้องการแม้ความคิดเห็น ขอเพียงแค่แชร์ความทุกข์ที่มีอยู่กับเพื่อน ๆ เท่านั้น  สุดท้ายก็สัมฤทธิ์ผลอย่างน่าพอใจ

                        ไม่ว่าใครจะเป็นใครใน Hi5 หรือคำถามที่ว่ามันมีไว้ทำอะไร?  วันนี้ก็พอ รู้แจ้งเห็นจริงขึ้นมาก  ขอบคุณผู้สร้างและทุกเรื่องราวที่ทำให้ "วัยรุ่นมีกะตังค์" มีชีวิต        >>>

        เอ่อ..พงมันเป็นอะไรของมัน..ที่โพสท์ไว้ยังกับคำกล่าวสุนทรพจน์ตอนได้รับรางวัลออสการ์ดารานำชายยอดเยี่ยม

<<< Shana :     เหอะ ๆ ๆ

                        ตอนตั้งขึ้นมา ก็นึกว่าจะได้ไร้สาระกันอย่างเดียว และไม่แน่ใจว่าจะเห่อกันไปได้นานแค่ไหนเหมือนกัน

                        แต่ก็ดูเหมือนว่า มันก็มีอะไร ๆ ดี ๆ มากขึ้นนะ

                       ดีใจเหมือนกันที่มันมีที่เฉพาะสำหรับพวกเราขึ้นมา  ถ้าใครมีอะไรหรือไม่รู้จะไปทางไหน ก็ขอให้นึกถึง "ที่ตรงนี้" ละกัน  ไม่ได้หมายถึงบอร์ดนะ  แต่หมายถึงที่ที่พวกเราอยู่อ่ะ ซึ้งมะ..อะไรนะ..จะอ้วกเหรอ -_-‘

                             ไม่ว่าใครจะมีเรื่องไหน อย่างไร ก็จัดมาได้เลยตามสันดาน

                             เพื่อน ๆ พร้อมอยู่ละ มี Feedback แน่ ๆ ไม่ต้องห่วง

                            แต่ก็นะ ไม่ได้หมายความว่าต่อไปมันจะเป็นไปในแนวมีสาระมากขึ้น  เพราะพวกเราคงมิอาจทิ้งความไร้สาระในกมลสันดานออกไปได้แน่ ๆ   ยิ่งถ้ารวมกัน  เมื่อไหร่ ก็ไร้สาระขึ้นได้อีกเป็นเท่าทวีคูณ..ปลื้มมมม

   hwan :                    วาทะ คารม คมเหลือ..ชอบอะ

   Au K :                     ก็ทั้งเซอร์ไพรส์และปลาบปลื้ม กับปรากฏการณ์นี้เช่นกัน

  GO33o  GO33o :      ประทับใจ ปลาบปลื้ม ตั้งแต่ได้อ่าน  แต่ก็รอเพื่อนคนอื่นมาตอบก่อน แล้วจึงค่อยตามมาเสนอหน้า กลัวเด๋วผิดประเด็น  เพื่อนมะอยากเจ็บ

   mam muay :            เฮ้ย..  พวกเราก็สาระกันได้นะเว้ย

                                  แม้จะไร้สาระมากไป แต่พวกแกเคยคิดไหม

                                  เวลาพวกเราแยกกันอยู่มักจะมีเรื่องเครียสของใครของมันตลอด

                      แล้วเอาเข้าจริงพอนัดเจอกันเพื่อมาระบายเรื่องเครียส  อยู่รวมกันครบก็ไม่เคยมีใครบ่นเรื่องเครียสอะไร  มีแต่แบ่งกันตลกแดกเสมออออ

  Faro Aero :             เออ จริง 

                                เวลามีสาระก็มีสาระดีเนอะ ไม่น่าเชื่อ  ยังกะคนละคน

                                เวลาแยกกันไป ก็ไปเครียดของใครของมันจริงด้วย  บางทีกรูนั่งเปิดHi5 อ่านกระทู้พวกเมิงแล้วก็นั่งหัวเราะน้ำตาเล็ดในที่ทำงาน อายคนชิบหาย  เค้าบอกให้ fwd ไปให้ ก็ทำมิได้                                                            >>>

          นอกจากความบันเทิงที่ออกแนวไร้สาระที่ได้จาก Hi5 แล้ว   อื่น ๆ ที่ได้โดยเฉพาะกับกลุ่ม "วัยรุ่นมีกะตังค์" ของฉัน  ก็คือ เป็นที่ระบายความในใจ  ไม่ว่าเพื่อนแต่ละคนจะไปเผชิญกับชะตากรรมอะไรมา  เมื่อเข้ามาในนี้พวกเราโดยเฉพาะฉันก็จะได้ถ่ายทอดเรื่องราวตามความรู้สึกที่ได้รับได้เจอมา  ซึ่งบางครั้งเพื่อนบางคนก็แค่เอ่ยว่าเซ็ง จ๋อยด๋อยเฉยๆ ทั้งที่ยังไม่ได้เล่าถึงที่มาที่ไปหรือสาเหตุเลยแม้แต่น้อย กำลังใจของเพื่อนที่เข้ามาตอบก็มีให้อย่างท่วมท้น ไม่แพ้การหาทางออกของปัญหาให้กับเพื่อน   แต่หลัก ๆ ก็คือเราสามารถรับรู้เรื่องราวของเพื่อนได้โดยไม่ต้องออกจากบ้าน อาศัยเพียงแค่เทคโนโลยี         

          ใช่!  ชะตากรรม.. ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามทุกคนล้วนมีชะตากรรมเป็นของตนเอง ชะตากรรมที่แต่ละคนได้เจอะเจอบางครั้งก็เอามาบอกเล่าผ่านสิ่งนี้   ความรักก็เป็นอีกชะตากรรมหนึ่งที่ทุกคนต้องเจอ  ..ความรัก คือ ชะตากรรม..

           กับความรัก...บางคู่รักกันมาก รอแค่ความตายมาพรากจากกัน

           บางคู่อยู่กันไปวันๆ เพียงเพื่อรอวันตายจาก

           บางคนรักเค้าข้างเดียว รักอยู่อย่างนั้นไม่เคยบอก

           บางคนก็บอกไป สุดท้ายได้กินแห้ว

           บางคนก็บอกไป สุดท้ายได้ลงเอยแต่งงานกัน อยู่กินกันอย่างมีความสุข

           บางคนก็บอกไป สุดท้ายคบกันไปก็ไม่ถึงฝั่งฝัน

           บางคนแอบรักเค้าไม่ทันได้บอก...คนที่รักก็มาจากไปซะก่อน

           บางคนก็รักคนที่เค้ามีเจ้าของแล้ว

           บางคนก็ไม่รู้จะรักใคร

           บางคนก็ไม่มีใครรัก

           บางคนก็รักทุกคน

                  ฯลฯ

          ความรักมันก็มีหลายชะตากรรม หลาย ๆ สูตร หวาน ขม มากน้อยต่างกัน  แล้วแต่ว่าใครจะเจอสูตรไหน หวาน ขม ถูกปากมากน้อยต่างกันไป จะเลือกกลืน อมไว้ หรือคายออกมาเป็นทางออกสุดท้ายก็แล้วแต่ความสามารถส่วนบุคคล  บางทีความรักก็อาจจะเป็นแค่บทเรียนบทหนึ่งในชีวิตที่สอนให้เรารู้จักการให้หรือการเสียสละ  ส่วนตัวฉันเองไม่เชื่อว่าจะมีอะไรที่เราได้มาโดยไม่ต้องเสียอะไรไป ไม่เว้นแม้แต่ความรัก  ส่วนชะตากรรมของฉันเองก็ไม่เคยหวานอย่างชื่อเลย มีแต่เพียงอดีตของคนที่เคยหวานเท่านั้น

           "ถ้าผมรักหวานได้ ผมคงรักไปแล้ว..มันจะได้จบ ๆ ไป  แต่ผมไม่ได้รัก  ผมพยายามแล้วมันทำไม่ได้"  จริงอย่างที่พี่เอสเคยพูด

           ถ้ามันทำกันได้ง่าย ๆ  รักกันได้ง่าย ๆ เช่นนั้น  ก็คงไม่ต้องมีใครเสียใจ

            เช่นกัน..ถ้าเราเลิกรักใครได้ง่าย ๆ เราก็จะได้ไม่ต้องทนเสียใจอยู่อย่างนี้

            ฉันได้แต่ยอมรับในชะตากรรมที่เกิดขึ้น  เราคงไม่ได้คู่กันจริง ๆ   ..ถ้าวันนั้นฉันไม่โทรไปบอกว่ารักเค้า วันนี้ฉันก็คงอยู่คนเดียวอย่างนี้อยู่ดี   ในความเป็นจริงฉันเลือกที่จะโทรไป และวันนี้ฉันก็ยังต้องอยู่คนเดียว  ..นี่คือ "ชะตากรรม"   แต่ทั้งสองทางเลือกต่างกันตรงที่ หนึ่งในนั้นทำให้ฉันได้มีช่วงเวลาที่ดีกับพี่เอส ได้เห็นและสัมผัสแง่มุมดี ๆ ของความรัก  คงเหมือนที่หวีเคยบอก

          "มีรักก็ทำให้เกิดสุข เศร้า ดีใจ เสียใจและอีกมากมาย  แต่ถ้าไม่มีใครเลย มันก็มีแค่เหงาอย่างเดียวไง"  ฉันและคงอีกหลาย ๆ คนเลือกที่จะมีรักเพราะคุ้มดี..ได้หลายอย่าง

                        "เกลียดความรักที่ทำให้เราต้องเสียใจ  แต่ยังค้นยังคอยจะหามันเรื่อยไป

                        เจ็บไม่จำทั้ง ๆ ที่รู้ สุดท้ายที่รออยู่คืออะไร.. 

                        เกลียดความรักที่ทำให้เราต้องร้องไห้  แต่ก็เหงาถ้าไม่มีเขาก็ไม่ได้...

                        อยู่คนเดียวมันยังไม่พอ ต้องขอใครสักคนเข้ามาทำให้ใจเจ็บช้ำ.. ไม่เข้าใจ..."

            ฉันฟังเพลงของ Tattoo Colour  ระหว่างนั่งรถไฟฟ้าไปทำงาน

            จริงอย่างเนื้อเพลง ..ไม่แปลกใจเลยทำไมคนเรา ไม่ว่าจะเคยเจ็บช้ำมาเท่าไหร่ สุดท้ายก็ยังอยากจะมีความรักอีกอยู่ดี

            ออกจากรถไฟฟ้า BTS  ฉันลงบันไดไปยังทางออก  ชายหนุ่มที่วิ่งลงบันไดแทรกไป..คือ    พี่เอส   ฉันไม่ได้ดีใจเหมือนทุกครั้ง แต่ที่ทำเหมือนทุกทีก็คือ ฉันวิ่งตามไป  และเหมือนทุกครั้ง..ฉันเหนื่อย

            พี่เอสไม่เห็นฉัน..  ทันใดนั้นเอง  เหมือนแบตฯหมด ฉันก็หยุดวิ่งซะงั้น   ..ฉันยืนนิ่ง ๆ อยู่ที่ชานชาลา  ยืนอยู่เฉย ๆ มองดูเค้าก้าวพ้นประตูรถไฟฟ้าใต้ดินเข้าไปด้านในขบวนรถ

            ปึก! เสียงประตูกระแทกปิดลงพร้อมกับภาพรถไฟฟ้าที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไกลออกไป    เรื่อย ๆ ๆ จนลับสายตา เหลือเพียงแต่ความมืดของอุโมงค์..และฉันที่ยืนอยู่คนเดียวกลางชานชาลาในตอนนี้

            การหยุดวิ่งตาม ทำให้ฉันไม่ต้องหอบหรือเหนื่อย

            ชะตากรรมเดิมแต่ฉันเลือกที่จะไม่วิ่งตามเหมือนทุกครั้ง ฉันไม่เหนื่อยอีกต่อไปแล้ว..

            ถึงออฟฟิศทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ  ฉันนั่งทำงานจนเย็น  วันนี้เป็นวันศุกร์..อย่างเคยทุกคนกลับกันเร็ว  ทุกคนเริ่มทยอยกลับบ้าน..แต่ฉันไม่   บ้างก็สังสรรค์กันเองในหมู่เพื่อนร่วมงาน บางคนก็นัดกับเพื่อนที่อื่น บางคนก็นัดแฟน  ส่วนฉัน...วันนี้ไม่มีนัด..แต่ก็ไม่ได้รอใคร

            ฉันเข้า Hi5 เปิดดูหน้า Profile ของตัวเอง

<<<

Hwan : My Profile (182 Views)            >>>

        ทันใดนั้นสายตาก็ไปสะดุดกับ Update Status ของเพื่อน

<<<    

          SSS

        ความรักทำให้การหายใจมีชีวิต              >>>

        ที่ Status ของพี่เอสมีการ Update ไว้  "ความรักทำให้การหายใจมีชีวิต"

        ใช่.. ความรักทำให้การหายใจมีชีวิต..  แต่ความรักตัวเดียวกันกำลังทำให้คนอีกคนหนึ่งหายใจไปแบบไร้ชีวิต.