รักวุ่นวายกับผู้ชายที่ไม่ใช่แฟน

            "Din yet? I had dinner at Fuji near my home."

            ข้อความ SMS จากพี่เอส ที่ไม่รู้จะส่งมาทำไม เพราะไม่ได้ชวนกินข้าว..แค่บอกเฉยๆ ว่าเค้ากินข้าวแล้ว...

          "พี่เอส"  เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ในออฟฟิศ  ถึงแม้อายุของเราจะห่างกันร่วม 10 ปี  แต่ความคิดและอะไรหลาย ๆ อย่างในตัวเค้าที่ทำให้ฉันสนิทและเข้ากันได้ดีกับเค้าเป็นพิเศษ..สนิทกันจนฉันได้รับโปสการ์ดมา 3 ใบ เป็นภาพวาดสีน้ำที่เค้าเขียนเอง เป็นภาพที่คนเขียนเค้าให้พร้อมกับบอกว่าแทนความรู้สึกดี ๆ ที่มีเสมอมาและตลอดไป...

            ไม่รู้ว่าไอ้เจ้า "ความรู้สึกดี ๆ" นี่  มันคืออะไรกันแน่  แต่ที่แน่ ๆ ความหมายก็คงไม่มีอะไรมากไปกว่าความตั้งใจที่จะเขียนให้ 

           แต่สุดท้ายเราสองคนก็มีอันต้องไม่พูดไม่จากันเว้นแต่เรื่องงานอยู่พักใหญ่  เพราะปีก่อนในงานฉลองปีใหม่ของออฟฟิศ เค้าพาเพื่อนสาวมาร่วมงานด้วย ถึงแม้เจ้าตัวจะแนะนำเพื่อนของเค้ากับคนอื่น ๆ ในออฟฟิศว่าเป็นเพียงเพื่อน แต่ก็เป็นที่รู้กันดีว่านั่นเป็นการเปิดตัวแฟนชัด ๆ

           หลังงานปีใหม่คราวนั้นฉัน "จิตตก" ว้าวุ่นใจไปพักใหญ่   ถ้าเค้ามีแฟนแล้วจะมาสนิทกับฉันเพื่ออะไร?!! และการที่ฉันสนิทสนมกับเค้าเป็นพิเศษจะไม่ทำให้เกิดการเข้าใจผิดกันไปใหญ่    เหรอ? (นางเอกมาก ๆ เลยฉันนี่!) โดยเฉพาะฉันที่ดูจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิดอยู่อย่างแรง          ที่สำคัญเพื่อนสนิทจะไม่มีสิทธิ์รู้เลยเหรอว่า..เพื่อนกำลังมีแฟน!!..

            คำอธิบายที่ได้ในคราวนั้นมีแค่เพียง

"ถ้าผมจะเป็นแฟนกับหวาน ผมคงเป็นไปตั้งนานแล้ว และผมก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องบอกหวานด้วยว่าผมคบอะไรกับใคร  กับเพื่อนสนิท ผมเองก็ไม่ได้บอก.."

            คำตอบสั้น ๆ แต่เล่นเอาฉันจ๋อยด๋อยซาบซึ้งกับคำตอบ  ทำเอาฉันต้องเก็บตัวในช่วงปีใหม่แสนเศร้านั้นอยู่นานหลายวัน จนเพื่อนแนะนำให้ไปดูหนังแก้เซ็ง

            "หวาน...ชีวิตแกมาก ๆ Base on True Story"  มันว่างั้น...

            เนื้อหาของหนังเป็นเรื่องราวของหญิงสาวสองคน ที่มีชีวิตและ Lifestyle ต่างกัน แต่ประสบปัญหาอย่างเดียวกัน คือ ความรัก  ทำให้ทั้งคู่มีชีวิตผกผัน เป็นอันต้องมาแลกบ้านกันอยู่

           "ไอริส" ...หญิงสาวชาวอังกฤษเป็นนักหนังสือพิมพ์ มีชีวิตธรรมดาบ้าน ๆ     กับ...

           "อแมนด้า" ...หญิงสาวไฮโซฯนักตัดต่อหนังตัวอย่างชาวอเมริกัน

             ทั้งคู่มีปัญหาเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ เลยอยากจะหนีไปให้พ้นจากสิ่งแวดล้อมเดิม การแลกบ้านเพื่อไปอยู่บ้านของอีกฝ่าย ทำให้แต่ละคนได้สุขสมหวัง ได้เจอกับสิ่งใหม่ ๆ ผู้คนใหม่ ๆ สามารถหาวิธีจัดการกับปัญหาของตัวเองได้ Happy กันถ้วนหน้า...เค้าคงอยากให้คนดูดูแล้ว Happy Holiday กันจริง ๆ  แต่ชีวิตจริงมันไม่ได้สุขสมหวังสวยงามง่ายดายแบบนี้หรอก อย่างว่า..จะมีก็แต่ในหนังเท่านั้นหละ 

             แล้วมันเหมือนกับชีวิตของฉันตรงไหน? ก็ชีวิตฉันมันไม่ได้ Happy อย่างนี้นี่!

            ...ต่างกันตรงที่ฉันไม่ได้แลกบ้านกับใครอยู่

            ...ต่างกันตรงที่ฉันไม่ได้เป็นนักเขียน

            ...ต่างกันตรงที่พี่เอสไม่ได้ประกาศแต่งงานต่อหน้าธารกำนัลในงานฉลองปีใหม่นั้น

            แต่ผลสุดท้ายก็เจ็บเหมือนกัน

            วิธีการเล่าเรื่องของหนัง The Holiday ขึ้นต้นเรื่องด้วยการเล่าถึงความรักของตัวละคร    แต่ละตัว

          For some, Love fades...แล้วเป็นภาพความเฉยชาระหว่าง อแมนด้ากับแฟน...สำหรับบางคนความรักจืดจาง....

          For others, Love's lost... แล้วเป็นภาพของคุณลุงแก่ ๆ ที่มองดูภาพของภรรยาที่จากไปในกรอบรูปบนหัวเตียง ก่อนที่จะปิดไฟนอน...อีกหลาย ๆ คนความรักจากไป...

          For me, it's unrequited love...แล้วเป็นภาพของไอริส ยืนมองเพื่อนร่วมงานที่ตัวเองหลงรักอยู่...ส่วนฉันรักเขาข้างเดียว...ก่อนที่ชายหนุ่มที่ไอริสแอบหลงรักอยู่ จะประกาศแต่งงานกับหญิงอื่น ท่ามกลางงานเลี้ยงฉลองปีใหม่ในออฟฟิศ

            ...อันนี้กระมังที่เพื่อนบอกว่าโดนฉันเต็ม ๆ...

            คิดไปคิดมาความรักดูเหมือนจะมีทั้งสุขและทุกข์ ได้รับรักตอบก็สุข ไม่ได้ก็ทุกข์ ไม่เหมือนกับที่คิดไว้ก็ทุกข์ สำหรับฉันคงมีทั้งสุขและทุกข์สลับกันไป แบกเอาไว้มันทั้งสองอย่าง  แต่ขึ้นชื่อว่าแบกก็หนักทั้งคู่  ฉันเลยพยายามที่จะเลือกแบกแต่ความสุขอย่างเดียวเพราะมันเบากว่า  แต่ก็ทำไม่ได้  ปัจจัยภายนอกมันเยอะ (ก็มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคนอื่นด้วยนี่นา...) ฉันเลยจะทิ้งมันทั้งสองอย่าง ..ไม่แบกละ  ก็ทำไม่ได้อีก..แพ้ใจตัวเองเสมอ 

            บางทีคนเราก็รู้ว่าอะไรควรทำ แต่ก็ไม่ทำ...นี่หละฉันเลย...เลยได้แต่ปลอบใจตัวเองให้คิดเสียว่า... ไม่ว่าปลายทางของความรักจะเป็นยังไง  การเดินตามหัวใจมันยิ่งใหญ่และงดงามเสมอ...

            ฉันไม่รู้ว่าไอ้ความรักของฉันมันจะยิ่งใหญ่และงดงามไม๊ แต่ก็เอาเถอะ..

            "ความจริงใจ" ไม่ว่าสถานะไหน ก็มีให้ได้เสมอ..

            สำหรับบางคนฉันอาจจะดูโง่ แต่เราจะสามารถปฏิเสธหัวใจของตัวเองได้หรือ?

            ก็ไม่ใช่เพราะความรักนะเหรอที่ทำให้เราทำเรื่องโง่ ๆ

           ทุกวันนี้ฉันกับพี่เอสก็เลยยังพูดคุยและไปไหนมาไหนกันบ้าง  แต่ก็มีระยะห่างมากขึ้น  ฉันไม่เคยถามถึงผู้หญิงคนนั้นอีก เพราะเค้าเห็นว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว และดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นก็ยังเป็นแค่เพื่อน แต่เป็นเพื่อนที่เค้ารู้สึกชอบเป็นพิเศษ ..ทั้งคู่ยังไม่ได้ตกลงว่าเป็นแฟนกัน..

          วันนี้ฉันไม่ได้ตอบ Message อะไรกลับไป

          ไม่รู้จะตอบอะไร..ความว่างเปล่า ไร้คำตอบสนองจากฉันคงเป็นระยะห่างที่ฉันทำได้แค่นี้ในตอนนี้ พอๆ กับการพูดคุยเล่นแต่น้อย เพื่อจะได้ยุ่งเกี่ยวกันให้น้อยที่สุด

          Action = Reaction เพราะฉะนั้นหากไม่มีการกระทำใด ๆ ก็จะไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ กลับมาเช่นกัน

          บางทีอาจช่วยให้ฉันเจ็บน้อยกว่า

         "ถ้าผมจะเป็นแฟนกับหวาน ผมคงเป็นไปตั้งนานแล้ว..."

          ฉันวางโทรศัพท์มือถือลงพร้อมกับเสียงคำพูดในอดีต ดังก้องขึ้นอีกครั้งอยู่ในหัว.